Rozdział 5

Decyzje.

Dziewczyna utraciła kontrolę nad swoim ciałem. Wiatr wiał teraz tak gwałtownie jak gdyby chciał rozerwać jej ciało na kawałeczki zanim spadnie w dół. Ale nie spadała. Była pewna, że leci w otchłań skał i wód. Nie zorientowała się, że ktoś ją złapał, bo nie była na to przygotowana. Na tym odludziu? Przyciągnął ją do siebie, nadal tego nie świadoma wstrzymywała oddech. Ocuciła się lekko z omoku w momencie, gdy owa postać odwróciła dziewczynę w swoją stronę i przytuliła. Otoczyła ramieniem, nerwowo, jakby nigdy już nie miała zamiaru jej puścić. Ivy nie rozumiała sytuacji, ale w ramionach poczuła się bezpiecznie, jakby była dla kogoś kimś ważnym. Potrzebowała tego, nie zdając sobie z tego sprawy; zwykły uścisk. Czułość, której przez kilka dni nie znała, która była jej obca. Wtuliła się mocniej w tors przybysza i rozpłakała się na dobre. On, przesunął prawą rękę na włosy i zaczął głaskać, patrząc przy tym w dal. Nie, nie mógł jej na to pozwolić.

- Dlaczego? – powiedział z wyrzutem i żałością, mężczyzna którego Ivy rozpoznała po głosie. Automatycznie wyrwała się z jego objęcia.

            - To nie twoja sprawa… Ymm… - spojrzała pytająco w jego kierunku. Był to człowiek, który pytał się jej o coś na cmentarzu. O co on pytał?

- Nicolas Rethey, i chyba się ze mną zgodzisz, że teraz to i również moja „sprawa”.

            - Co ty tutaj robisz?

            - Przyjechałem tu… Wiesz co? To nie jest ważne. Po prostu, nie rób tak więcej. – powiedział troskliwie.

            - Dlaczego cię tak obchodzi, co się ze mną stanie? Powstrzymałeś mnie. Dlaczego?

            - A co? Miałem tak po prostu patrzeć, jak chcesz tam „spadać”, jak się roztrzaskujesz tam na dole? Czy udawać, że tego nie widzę i podziwiać widoki? Zrobiłem to co uważałem za słuszne i nie żałuję. Jakbyś teraz tak się rzuciła, to nadal próbowałbym cię złapać. Ma sens? Sądzę, że tak. – Ivy tylko patrzyła na niego z irytacją ale i zrozumieniem. - Zawsze taka wygadana, a teraz co? Nic mi na to nie odpowiesz? Co?

            - A co mam ci na to odpowiedzieć.  Nie każdy by zareagował, tym bardziej tak szybko.

            - Takie mamy społeczeństwo, do którego najwyraźniej nie należę.  – lustrował ją swoim przenikliwym spojrzeniem.

            - Ivy Notterson. Tak się nazywam.

            - Pogawędziłbym jeszcze, ale mam tu coś do zrobienia. – chwycił plecak, który spoczywał na ziemi, otrzepał z piasku i przerzucił przez ramie.

            -  Yhym, i tak muszę zadzwonić do mamy… a wtedy sprawdzić autobus.

            - Jest po dziewiątej, wątpię, że o tej godzinie coś złapiesz.

            - Najwyżej tu przenocuję, zresztą i tak nie mam innego wyboru. – ruszyła w stronę ścieżki.

            - Zaczekaj! Jak chcesz to cię podwiozę. – szybko wydedukowała, że to jego twarz widziała wysiadając z autobusu.

            - O ile dobrze pamiętam to i ty jechałeś autobusem.

            - Tsa, ale ostatnim razem jak byłem u wuja zostawiłem mu samochód, bo stwierdził, że mi go trochę podrasuje. To też między innymi powód, dlaczego tutaj jestem.

            - Mówiłeś, że masz coś do załatwienia.

            - To zajmie kilka minut.

            - Okej. No i ten... Dzięki.

            - Nie ma sprawy.

            Chłopak odpiął czarny plecak, po czym coś z niego wyjął. Owe „coś”, a raczej „cosie”, bo były to trzy przedmioty, postawił na krawędzi klifu. Przeszukał lewą kieszeń swoich spodni i najwyraźniej znalazł to na czym mu zależało. Zapałki. Otarł jedną o pudełko i zapalił znicze, które podświetlone, uświadomiły Ivy czym były wyjmowane przez niego rzeczy. Stały po obu stronach jakiegoś zdjęcia. Nicolas przeżegnał się i odmawiał pod nosem modlitwę. Ivy domyśliła się, że na fotografii był jego brat. Chcąc okazać szacunek zmarłemu, przyłączyła się do modlitwy.

            - Powiesił się, ale to nadal pozostało jego ulubionym miejscem. – po chwili ciszy dodał.  – Chodźmy już.

            Szli do jego wuja w milczeniu, ona nadal boso. Było jej głupio, nie wiedziała co w nią wstąpiło. Jak mogła wykazać taką słabość? Bezradność. I kim był Nicolas? Nie wierzyła, że całkiem przypadkiem tam się znalazł. A może była przewrażliwiona? Zdecydowanie. Miała ogromne szczęście, że zjawił się z nikąd. Było jej go żal. Widocznie przybiła go strata, tak jak i ją. To się czuje zawsze… Ten ból nie miał się zagoić. Rozejrzała się na boki, zdążyło już się ściemnić a i księżyc odnalazł miejsce na niebie, które tego wieczoru przykrywała garstka chmur.

            Po dwudziestu minutach „marszu” znaleźli się pod domem jego wuja. Właściwie, to bardziej pod chatką. Rafael okazał się bardzo sympatyczną osobą. Był wesoły i pełen energii. Nim pozwolił im wyjść zaprosił, wręcz zmusił, ich do wspólnej kolacji. Przygotował spaghetti z sosem pomidorowo paprykowym – domowej roboty – i mięsem mielonym. W ogólnym rozrachunku, Ivy była wręcz rada, że tak się stało. Rozładował w ten sposób napięcie, które było wręcz jak podane na tacy. Nie miała innego wyjścia, musiała zapomnieć o tym, że taka sytuacja miała w ogóle miejsce. Że chciała się tak łatwo poddać. Jak mogła być taka lekkomyślna. Camill nie bez powodu się poświęciła. Miała ku temu jakiś cel. Powód, którego Ivy jeszcze nie potrafiła zrozumieć.

            Między Rafaelem a Nicolasem emanowała nić bezwzględnej więzi. Jak gdyby chłopak widział w nim większy autorytet, niż w kimkolwiek innym. Przez ten czas, który spędziła z obojgiem, mogła bezwzględnie stwierdzić dobroć Rafaela. Wręcz szczerość, biła od niego.

            Mężczyzna miał ciemnobrązowe włosy spięte w koński ogon, szare oczy, lekko garbaty nos i kwadratową szczękę. Był po trzydziestce, ale wydawał się młodszy. Nosił dość długą, gęstą brodę. Tego dnia ubrany był w granatową koszulę w kratę, jeansy i czarny T-shirt. Zachowywał się bardziej jak brat Nicolasa niż wuj. Na starcie trochę się „szarpali”, oczywiście w żartach, następnie zaś Rafael opowiadał krępujące historie dotyczące Nicolasa. Zanim się spostrzegli było koło jedenastej, toteż najlepszym wyjściem było ruszyć w drogę. Ivy poczuła się lepiej, ale momentalnie sobie coś uświadomiła. Matka nie wykonała do niej żadnego telefonu. Dziwiła się dlaczego? Pożegnawszy się, wsiedli do samochodu i pojechali.

***

           

Przemieszcza się niczym cień szarobura postać. Bezszelestnie mknie wśród drzew, stąpa szybko, precyzyjnie acz delikatnie i niezauważalnie. Mija zapatrzonego w noc kruka, zamiera w bezruchu. Klnie pod nosem. Ktoś przeszkodził jej planom, nie wie kto. Nie może dostrzec. Dlaczego? Z jej gardła wyrywa się ryk zmieszany z piskiem. Trzask w kręgosłupie. Wygina się do tyłu i upada na ziemię. Zmieniono decyzję. Ktoś zniszczył to co zdążyła zbudować. A raczej zrujnować. Nie ma sensu. To. Nie! A jednak? Nie doceniła nieświadomego niczego wroga.

            Unosi się w powietrzu, włosy wirują ku górze. Oczy nie przybierają, żadnego wyrazu. Ponownie wydaje przeraźliwy krzyk. Upada. Szarobura postać ma świadomość tego, że jest coraz słabsza.

***

Gdy byli już w drodze, Ivy postanowiła skontaktować się z matką. Wykręciła domowy numer, niestety jednak nie Rasalie odebrała tylko Natasza.

            - Słucham. – powiedziała pewnie.

            - Jest mama? – zapytała Ivy, nie chcąc z nią dłużej rozmawiać.

            - Nie, nie mam mamy, musiała dłużej zostać w pracy i będzie dopiero rano. Nie dzwoniła do ciebie? A tak w ogóle to gdzie ty jesteś?! Spójrz która godzina!

            - Nie, nie dzwoniła. Będę za… - przerwałam i spojrzałam pytająco na chłopaka.

            - Za? Za ile? – zapytała podenerwowana. – Gdzie do cholery jesteś? – brunet powiadomił dziewczynę, że będą za półtorej godziny. – Z kim ty jesteś!? No mów wreszcie!

            - Uspokój się! Będę za niecałe dwie godziny. A nie twoją sprawą jest z kim i gdzie jestem!

            - Właśnie, że moją! – rzuciła gniewnie, Ivy nie chcąc dłużej słuchać siostry, zwyczajnie się rozłączyła.

Jechali z chłopakiem w milczeniu, blondyna uważnie spoglądała na drogę. Nie znała go, musiała uważać. Przedramię potwornie ją bolało. Wsunęła dłoń pod rękaw i przejechała po nim ostrożnie. Wyczuła te szramy których rano nie dało się dostrzec. Ku jej uldze, nie krwawiły. Wyglądało to bardziej jakby były w stadium gojenia. Nie miała pojęcia co ma z tym fantem zrobić. Może rano tylko jej się wydawało, że ich tam nie ma? Brunet przerwał niezręczną ciszę.

            - Tak właściwie, to nie boisz się jechać z jakimś obcym gościem ?- uśmiechnął się wyczekując jakiejkolwiek odpowiedzi.

            - Ten „obcy gość” powstrzymał mnie przed popełnieniem samobójstwa, więc dlaczego miałabym się go bać?

            - Dlaczego chciałaś skoczyć? – zapytał nie spuszczając wzroku z drogi.

            - Bo tam uświadomiłam sobie, że tak naprawdę nie radzę sobie z tym wszystkim.

            - A z czym dokładniej?

            - Dobija mnie fakt, że Camill już nie ma, a siostra zamiast mnie wspierać, odbiła mi chłopaka. – zaśmiała się nerwowo – W ten właśnie sposób przelała czarę goryczy. To zaważyło nad wszystkim. Zabolało mnie to tak bardzo, że po spotkaniu z Łukaszem, który „pięknie” sprostował mi całą sytuację, udałam się w to właśnie miejsce. Kiedy już stałam na krawędzi klifu, byłam pewna, że się… że tak będzie po prostu łatwiej. To rozwiązanie było najprostsze. Ale ty… zobaczymy co teraz będzie. Nie wiem czy jest lepiej, że… i nie mam pojęcia czy będę próbowała ponownie. Może to był po prostu impuls. Jedyne  rozwiązanie, które przyszło mi do głowy.

- Rozumiem, ale uciekanie od problemów nie jest dobrym rozwiązaniem.

            - Wiem, ale najprostszym.

            - Ranisz przy tym najbliższych.

            - Nie mam już nikogo.

            - To tylko twoje zdanie. Mogę się założyć, że wiele osób by przez to cierpiało. Nie zapominaj, że bez względu na wszystko masz jeszcze rodzinę.

             - Z siostrą nie utrzymujemy przyjacielskich relacji, a z ojcem nie utrzymuję kontaktów. Dziadkowie nie żyją, jedynie na mamie mogę polegać.

            - No widzisz. To zrób to dla mamy. A ta Camill… Jak ona umarła?

            - Nicolasie, i tak byś nie uwierzył. Też mam z tym problem. Uznałbyś, że zwariowałam, nawet ja się zastanawiam, czy nie postradałam zmysłów.

            - Spróbuję zrozumieć. – chwila ciszy – No i ten, mów mi Nick.

            Ivy wiedziała, że zachowa się lekkomyślnie, wyjawiając całą prawdę. Ale miała dość tego, że musi sobie radzić z tym sama. Z resztą, jak jej nie uwierzy, to i tak nic się nie stanie. Nie ma z nim specjalnej styczności. Nie będzie musiała go widywać. A ciąży jej to okropnie. Gdyby się wygadała? Może poczułaby się jakoś lepiej. Bo z kim innym mogłaby porozmawiać?

            W przypływie impulsu , opowiedziała Nicolasowi całą historię. Podczas jej opowiadania, zauważyła, że coś co jej umknęło. Mianowicie, Camill chciała, żeby Ivy wyjęła kartkę z jej kieszeni. Nie zrobiła tego. Nie miała pojęcia, gdzie ta może się teraz znajdować. A co, jeśli było tam coś co mogłoby jej pomóc? A na pewno tak było. Przyjaciółka nie zostawiła by jej nic, co mogłoby być mniej ważne. Przepadło.

            Nick sprawiał wrażenie szczerze zaskoczonego, ale nie wykazał niczego co mogłoby być równoważne z tym, że jej nie wierzy. Dziwne. Wątpiła w taką sposobność. Ona by nie uwierzyła. Nie? Przecież, nie do końca uwierzyła przyjaciółce, nie do końca, ale jednak wierzyła. Coś sprawiło, że mimo nie chciała, nadal wiedziała, że to jest prawda. Że zbliża się coś większego. Okropnego. Nieprzewidywalnego. I obawiała się, że nie da sobie z tym rady.

            Resztę drogi spędzili w milczeniu, tylko Ivy co jakiś czas wskazywała chłopakowi drogę, żeby trafił do jej domu. Dotarli później, niż mieli w zamiarze. Podróż zajęła im nieco ponad dwie godziny.

- Sądzę, że Camill chodziło o to żebyś żyła, nie możesz się poddawać. Zapewne, ona wiedziała, że musisz odegrać ważną rolę, więc mniej na to wzgląd w przyszłości przy podejmowaniu decyzji. – Kiwnęłam głową twierdząco. Nastąpiła chwila ciszy, po czym kontynuował. - Ivy? – zapytał niepewnie.– Chcesz jutro, a właściwie to dzisiaj, wyjść, pogadać, czy coś?

            - Mam coś do załatwienia. – otwierała drzwiczki.

            - A, okej.

            - Ale… mogę jutro.

            - Fajnie. Przyjadę o siedemnastej?

            - Okej. – uśmiechnęła się przyjacielsko – Dziękuję. – skinął głową.

            - Nie ma sprawy.

            Wyszła z auta bez oglądania się za siebie. Przemierzyła kamienną dróżkę prowadzoną do domu. Gdy stała już na ganku, wyjęła klucz i wetknęła go w zamek. Zdumiona usłyszała „szuranie” kamieni, odwróciła się i ujrzała biegnącego niebieskookiego.

            - Em, no ten – powiedział drapiąc się z tyłu głowy, szczerząc ku niej proste, białe zęby. - dasz mi swój numer? Ymm… No wiesz, tak gdybym miał się spóźnić, albo ten… gdyby tobie coś wypadło.

            - Tsa, okej. – wyciągnął telefon i jej go podał. Chwyciła i szybka wystukała szereg liczb. - To do jutra. – Podszedł do niej bliżej i uścisnął ją przyjacielsko. Ich ciała były na tyle blisko, że poczuła pośpieszne bicie jego serca.

            - Długo będziesz się jeszcze z „NIM” miziała. – wydarła się przez okno Natasza, szczególnie akcentując przedostatnie słowo.

            Nie zwracając uwagi na siostrę, szepnęła Nickowi do ucha „ Do jutra”. Poszedł ścieżką w stronę samochodu, zanim do niego wszedł popatrzył na nią. Ta przekręcała teraz klucz w drzwiach, ostrożnie nacisnęła klamkę i weszła do środka.

           

            Zobaczył zamykane drzwi, polubił ją – stwierdził. Trochę nie ostrożna. I tak nie powiedziała mu wszystkiego, to wiedział. Wślizgnął się do samochodu. Spojrzał po raz ostatni na dom. Co ma teraz zrobić? Ma sporo do przemyślenia. Odjechał i zniknął wśród zbierającej się mgły. 

_______________________________________________

Tak ciężko mi to było napisać, że nie macie pojęcia, nigdy nic tak bardzo, nie sprawiło mi kłopotu, jak to!
Nie wiem jak to będzie z rozdziałem w przyszłym tygodniu bo jadę na wycieczkę! W najgorszym wypadku dodam w niedzielę. :) Miłego !
Zapraszam do komentowania!

Nutki na dzisiaj to... ♥Demons ▼Over

Teraz lecę oglądać horror z laseczkami :D 

Piszcie co u was :D ?
Przepraszam za błędy nie zdążyłam sprawdzić o.O

Rozdział 4

Z góry przepraszam, że nie dodałam tego rozdziału wczoraj! Wpłynęły na to czynniki zewnętrzne, których nie przewidziałam! Miłego czytania :)

__________________________________

Bez przyszłości. 

            Ivy otwierała oczy raz po raz, zamrugała i zakryła twarz kołdrą. Promienie słoneczne przedzierały się przez nieodpowiednio zasunięte zasłony, okalając pokój jaskrawym światłem. Ładna pogoda. Jak nigdy – zauważyła dziewczyna. Ciężko jej było wstać, więc w powolny sposób się przeciągała, i kolejno przewracała z boku na bok. Zmusiła się wreszcie do siadu skrzyżnego. Otępiała, chwyciła telefon i spojrzała na jego wyświetlacz. Jedenasta dwadzieścia cztery, ziewnęła i zmusiła się do skupienia myśli. Nie była pewna, więc ponownie odblokowała smartphon'a. Tak, nie myliła się, miała jedną nieodczytaną wiadomość. Ponownie się przeciągnęła i przetarła oczy. Wiadomość od Łukasza.

„ Spotkasz się dzisiaj ze mną.? Musimy porozmawiać…”

            „Pewnie. Może być o 14?”

            „Spoko, podbije. Tymczasem.”

            „Ok.”

            Czego chciał? Z resztą, długo się nie widzieli, ale nie była przekonana co do stylu, w którym pisał. Może wolał być ostrożny? Trzęsły jej się dłonie. Wyczołgała się z łóżka i podreptała na dół, do kuchni. Była strasznie głodna. Lodówka okazała się na pół pusta, więc postanowiła, że najpierw weźmie prysznic, a później pójdzie do sklepu. Smutna pobiegła schodami na górę. Wzięła niezbędną bieliznę i wślizgnęła się do łazienki. Gdy spod niego wyszła czuła się już nie taka zaspana. Podeszła do lustra, i spojrzała na rękę w swoim odbiciu, paskudny ślad nadal się nie goił, wyglądał na świeży i jakby krwawił? Podeszła do apteczki i wyjęła z niej bandaż. Odpakowała go i miała już owijać nim rękę. „Co jest kurwa?” – powiedziała upuszczając go na ziemię. Nie miała nic na przedramieniu. Żadnego zadrapania. Otworzyła usta ze zdenerwowania. Serce łomotało w jej klatce piersiowej jak szalone. Przejechała lewą dłonią w miejscu, w którym powinien być ślad. Nawet siniaka. Ale? Przed chwilą przecież była rana? No przecież sobie jej nie wymyśliła. Podbiegła panicznie do lustra. „Jak? Ja się pytam!” – wypowiedziała zdenerwowanym tonem, wargi jej drżały. W odbiciu znów ujrzała tę przeklętą szramę. A w zasadzie to cztery. „Na ręce brak, a lustrze widać?”. Spanikowana usiadła na podłogę i oddychała szybko, panicznie chwytając powietrze. Ostatnio sama nie wiedziała co się z nią dzieję. Może po prostu zwariowała? Zaczęła się bujać do przodu i do tyłu. Tak naprawdę to w nią uderzył samochód i leży w śpiączce. – przekonywała samą siebie. Nie rozumiała tej sytuacji, jak i połowy poprzednich. „Weź się w garść!” – mówiła do siebie.

Wstała. Nie oglądając się w lustrze, założyła wcześniej przygotowaną bieliznę i szlafrok. Wysuszyła blond włosy, które nie chciały przyjąć jakiejś składnej formy. Zdenerwowana, na siebie, na włosy, na życie, chwyciła lokówkę i podłączyła do prądu. Przypudrowała policzki i pomalowała oczy cieniem, kredką i tuszem. Podkręciła lekko końcówki i grzywkę. Jej zdaniem wyglądała komicznie, wręcz była przykra, więc uplotła je we warkocza. Kremując ręce udała się na powrót do pokoju.

            - Natasza! Czego ty szukasz w mojej szafie? – wybuchła gniewem.

            - Yym. Bo cię nie było, a ja chciałam tylko pożyczyć T-shirt. – powiedziała zakłopotana.

            - Znasz mnie tyle czasu, a jeszcze nie wiesz, że nie możesz brać moich rzeczy bez pytania?

            - No, ale ja… - westchnęła - Przepraszam.

            - A teraz idź już stąd.

            - Dobra, kurcze, wychodzę. - przewróciła oczami odkładając T-shirt.

            - Jak chcesz to możesz go pożyczyć.- powiedziała łagodniejszym tonem. Spojrzała na odkładaną koszulkę, a następnie na siostrę.

            - Dzięki. - powiedziała i wybiegła z pokoju. – Ivy! – krzyknęła z łazienki.

            - No!? – odkrzyknęła podirytowana.

            - Mama pojechała już do pracy! Zrób obiad!

            - Sama nie potrafisz!? Nie jesteś dzieckiem!

            - Oj proszę! Gotujesz lepiej ode mnie.

            Natasza miała szesnaście lat, wprawdzie niewiele mniej od Ivy. Różniły je tylko dwa lata, ale to nie zmieniało faktu, że jej siostra była jakoś bardziej zaradna. Natasza uganiała się za chłopakami, a całą resztą się specjalnie nie przejmowała. Tylko imprezy i dokuczanie Ivy. Cel życiowy. Miała podobną figurę do Ivy i kolor włosów, na tym kończyło się podobieństwo między siostrami.

            Ivy puściła, uwagę Nataszy, mimo uszu. Ubrała czarną ołówkową spódnicę i koronkową, bluzkę, na długim rękawie, z baskinką tego samego koloru. Założyła buty i wyszła do pobliskiego sklepu. Kupiła wszystko, co było jej potrzebne do przygotowania obiadu i wróciła. Na ganku leżała koperta. Zwykła, biała, niepodpisana, koperta. Ivy wzruszyła ramionami i ją podniosła.

            Wchodząc do kuchni, położyła wszystko na stole. Rozpakowała zakupy i zabrała się za przygotowanie lazanii. Wstawiła ją do piekarnika i poszła do salonu, gdzie rzuciła się na kanapę. Patrzyła w sufit. Wiedziała, że musi, po spotkaniu z Łukaszem, pojechać na cmentarz. Nie wiedziała jednak „ co dalej?”. Przecież, jak sprawdzi czy Camill nadal tam leży. Miała jej naszyjnik. Ale co? Pokaże go ojcu Camill i powie „ Mam jej naszyjnik, ktoś musiał ją wykopać, zdjąć jej naszyjnik i podrzucić go mnie? Nie wiadomo czy nadal jest tam jej ciało, ani co przestępca chciał osiągnąć tym postępkiem!”. Nie, to byłoby niedorzeczne. Ale co mogła zrobić? Sama odkopać jej grób i to sprawdzić? Po ostatniej sytuacji na cmentarzu raczej nie czuła się do tego zdolna. A co jeśli, tak naprawdę zwariowała i jej się to wydaje. Nie, to niemożliwe. Musi coś wymyśleć.

            Poszła sprawdzić stan lazanii i przypomniała sobie o kopercie. Otworzyła ją.

            Tak, to zdecydowanie ją zaskoczyło. Co mogłoby do niej należeć, a było w posiadaniu tamtej kobiety? Tego nie wiedziała. A jeśli to była pułapka? Była sama. Ściągnęła na siebie w ostatnim czasie wystarczającą ilość problemów.

            Włożyła kartkę na powrót do koperty, a tę złożyła starannie na pół. Wyjęła lazanie z piekarnika i ukroiła solidny kawałek, który poszła zanieść siostrze. Stojąc przy drzwiach usłyszała jej rozmowę przez telefon.

            - …Słodki Jesteś. – chwila ciszy – Też mi na tobie zależy.

            - Natasza ma chłopaka? – wymamrotała blondyna pod nosem.

            - Do zobaczenia. Nie mogę się doczekać.

            Ivy czekała, aż siostra przestanie rozmawiać, nie chciała jej przeszkadzać. Jak już usłyszała, że tak się stało zapukała dwukrotnie i weszła. Podała jej lazanie i bez słowa wyszła. Schowała kopertę do torby, którą miała zamiar wziąć ze sobą. Nie ufała nawet temu, że cokolwiek mogłoby być bezpieczne w jej pokoju. Skoro ostatnio znalazła tam wisiorek, oznaczałoby, że ktoś musiał tam wejść.

Zbiegła na dół z torbą w ręku. Pokierowała się do kuchni i zjadła swoją porcję. Zaczęła się zastanawiać, kim mógł być chłopak Nataszy? I czy w ogóle był jej chłopakiem… Może kolejna przelotna znajomość? Odreagowanie po poprzednim? Szybko przeszło jej po Danielu. Za chwilę jednak przeszła myślami do Łukasza. Stres i nieprzyjemne drganie ogarnęło jej ciało. To uczucie… strachu? Tak, chyba strachu, nie czuła się z tym dobrze. Miała bardzo złe przeczucia.

            Dzwonek do drzwi. Zsunęła się z blatu szafki kuchennej na podłogę, wrzuciła talerz do zlewu i zarzuciła torbę na ramię. Im bardziej zbliżała się do drzwi, czuła się gorzej. Teraz jej zmysł dawał się we znaki. Zaczynały ją delikatnie boleć skronie. Jakby ktoś wbijał w nie, raz po raz, malutkie igły.

            Znikając za drzwiami ujrzała Łukasza. Miał nieodgadniony wyraz twarzy. Szatyn wskazał skinieniem głowy drogę, dając w ten sposób do zrozumienia Ivy, że miała pójść za nim. Ta bez słowa sprzeciwu i cienia uśmiechu podążała po jego lewej stronie. Łukasz nie mając zamiaru się odzywać, uświadomił dziewczynie, że instynkt jej nie zawiódł. Gdy znaleźli się w parku, usiedli na jednej z odległych ławek. Dziewczyna chciała mieć już to za sobą.

- Zatem, co nas tu sprowadza? – zapytała doskonale wiedząc.

            - W ogóle tak się wszystko pomieszało. – powiedział patrząc jej w oczy – No i poznałem kogoś.

            - Rozumiem. Tak, skoro ja nie byłam wstanie, to zaopiekował się Łukaszkiem ktoś inny. – rzuciła sarkastycznym tonem – Ja już pójdę. – wstała z ławki – Tylko dziwi mnie, dlaczego dla jednego głupiego zdania zawlokłeś mnie aż tu.

            - Zaczekaj! Pozwól mi dokończyć – chwycił dziewczynę za nadgarstek, a ta na powrót usiadła wznosząc oczy ku niebu. 

            - Uwielbiam z tobą rozmawiać. Nie chciałbym cię stracić, jesteś naprawdę świetną osobą. Zostańmy więc przyjaciółmi. Proszę. – kiwnęła w zamyśleniu głową i uśmiechnęła się tak sztucznie, że od razu można było to dostrzec.

            - Tsa, to ja już pójdę. – wstała z ławki i objęła powrotny kurs.

            - To twoja siostra. – powiedział ze skruchą wbijając wzrok w ziemię.

            - Przepraszam, co? – odwróciła się pełna zdziwienia.

            - To z nią się spotykam. – Ivy zaczęła przygryzać wargę i otwierała usta jakby próbowała coś powiedzieć. Oczy ją piekły od napływających łez.

            - Kiedy ja dusiłam się, każdym, jebanym dniem w mojej skórze i pragnęłam zwyczajnie przestać istnieć, zamiast mnie wspierać, wy zabawialiście się razem? Jesteście po prostu…

            - Ivy to nie tak! – przerwał jej.

            - A jak? Chociaż! Wiesz co?! Nie chcę wiedzieć. To co robicie, jest takie nieludzkie! Jesteście siebie warci.

            - Ivy, daj mi wytłumaczyć... – nerwowo przeczesywał włosy palcami.

            - Nie mam zamiaru.

            Szła. Jak najszybciej, przed siebie, w stronę wyjścia. Nie miała ochoty wracać do domu, do Nataszy. Nie chciała jej widzieć, już nigdy. Czuła się zdradzona i skrzywdzona. Czy już zawsze miała się tak czuć? Dlaczego jej życia zaczęło wywracać się o sto osiemdziesiąt stopni? Nie ukrywała przed sobą tego, że Łukasz może przestać chcieć się z nią spotykać, ale nigdy nie wpadłaby na to, że mogą ją tak zdradzić. I Natasza? Nie były przyjaciółkami, ale przecież… Zawiodła się.

            Jak wyszła z parku, ruszyła główną drogą w stronę gór. Zatrzymała się przy przystanku. Wsiadła w ten autobus,  który prowadził w miejsce, gdzie przesiadywała z Camill. Do ich „azylu”. Przez szyby autobusu zauważyła pierwsze krople nadchodzącego deszczu. Wysiadała z autobusu i mignęła jej znajoma twarz, rozejrzała się, ale szybko straciła ją z zasięgu wzroku. Nie potrafiła przypomnieć sobie do kogo ona należała.

            Poczuła znaną woń drzew i usłyszała szum wody z oddali. Ruszyła środkową ścieżką, przemieszczała się bezszelestnie pośród drzew. Zdjęła buty i maczała stopy w trawie i ziemi. Była w swoim żywiole. Jak bardzo żałowała, że Camill nie może być tu wraz z nią. Założyła słuchawki i podłączyła je do telefonu. Słuchała kawałek Courrier’a „Between”. Dotarłszy na miejsce rzuciła buty na skałę i usiadła na skraju klifu. Rozplątała warkocz i przeczesała palcami włosy. Chwilę później zajął się nimi wiatr. Otulał ją ostrymi podmuchami. Patrzyła na zachód słońca, a niebo przybrało pomarańczowo różowy kolor. W nieodgadnionej wodzie odbijał się piękny krajobraz. Raz po raz fala lizała swoimi językami płat skalny. Okalająca to miejsce zieleń powoli uspokajała blondynę.

            Camill, ona wiedziałaby co powiedzieć, żeby poczuła się lepiej. Ona potrafiła zmienić nawet najgorszy smutek w radość. Pomogłaby jej obecność. Nie musiałaby nawet nic mówić. Wystarczyłoby gdyby tu była i siedziała razem z Ivy, która rozpłakała się już na dobre. Racjonalne myślenie uciekło dziewczynie w niepamięć. Uświadomiła sobie, że ci, których kochała, zostawili ją samą. Samotność jest smutna. Wymioty podeszły dziewczynie do gardła z nerwów i płaczu. Działała impulsywnie. Ustała na samym skraju klifu. A co gdyby tak skoczyła? – zastanawiała się – I tak nie wyobrażała sobie przyszłości. A może nie miała przyszłości. Nie będzie nikomu przeszkadzać.

            Spojrzała utęsknionym wzrokiem na ostatnie promienie zachodzącego słońca, a następnie w dół. Widok nie był zadowalający, wręcz przeciwnie, był przerażający. Skały jak kły szczerzyły się w piekielnym uśmiechu. Niespokojny ocean, jak gdyby, miał za zadanie podburzać ją do skoku. Uśmiechnęła się tęsknie. Miała pewność, że nie przeżyje upadku. Wzięła głęboki wdech, zamknęła oczy i stanęło jej przed oczyma zdjęcie ich obu. Jej i Camill. Ich uśmiechnięte buźki ogrzały dziewczynę wewnętrznym ciepłem i bólem. Już o nic niedbała. Rzuciła się w otchłań własnej rozpaczy. Przechylając się do przodu poczuła gwałtowne szarpnięcie. 

________________________________________

No więc, ponownie przepraszam.
Jak bawiliście się na sylwestra? :D 

Zapraszam do komentowania ! :)
A teraz piosenka, która od kilku dni zawładnęła moim serduchem *.* ♥Hozier ▼Ed
Tak btw. Zdjęcie koperty nie moje :( Nie miałam czasu nic narysować, a nie chciałam przedłużać!