Rozdział 7

Pośród senna.

          - Co to za dźwięk? – Zastanawiała się w półśnie Ivy. Bębnienie stawało się coraz to bardziej irytujące. Otworzyła z wielkim trudem oczy. Bolały ją skronie i było jej zimno, w pierwszym odruchu bała się, że zwymiotuje na podłogę. Szybkie kojarzenie faktów. Jest na kanapie w salonie. Gdy zasypiała było koło czwartej; za oknem nadal panował mrok. Która mogła być godzina? Tego nie była pewna. Przeciągnęła się ospale i ziewnęła. Hałas dobiegał z góry. Poczuła nieprzyjemny zapach. Zerwała się z kanapy i rzuciła się pędem po schodach. Zapaliła światło na korytarzu. Ze szczeliny pomiędzy drzwiami a podłogą wyłaniały się smugi czarnego dymu, to dało Ivy znak, że nic nie jest w porządku, zaspany umysł nadal nie pozwolił jej myśleć trzeźwo. Wiedziała jednak, że ktoś tam jest, wskazywało na jej siostrę, tylko po kiego, tamta się tam znalazła? Nie słyszała już dudnienia, wszystko ucichło, to nie był zbyt pozytywny omen. Złapała za klamkę; nie można było otworzyć drzwi. Zaczęła szarpać. Zakluczone?

            - Natasza! Jesteś tam?! – krzycząc, uderzała w drzwi.

Cofnęła się do ściany, przelała masę ciała na prawą stronę i gwałtownie rzuciła się na drzwi. Górne zawiasy oderwały się z lekkim trzaskiem. Kilka kroków w tył i ponownie wpadła na drzwi z impetem. W momencie, gdy te się wyłamały, kłęby dymu eksplodowały z pomieszczenia, owijając swoją czernią i gęstością Ivy, moment później zajęły całą powierzchnię korytarza. Ivy zaczęła się dusić, kaszlała nie mogąc złapać oddechu. Oczy ją piekły niemiłosiernie, skupiła się jednak nie na sobie a na pomocy poszkodowanej. Zauważyła coś na kształt postaci leżącej na podłodze, natychmiast podbiegła do niej. Zaczęła szarpać jej ciałem, próbując ocucić siostrę. Na marne, nawet nie drgnęła. Sprowadziła wszystkie pokłady sił jakie miała i podniosła Nataszę. Schodząc po stopniach skupiła uwagę na tym, żeby jej nie upuścić. Jej plan legł w gruzach, gdy się przewróciła. Przeciągnęła siostrę po podłodze, aż ta nie znalazła się na ganku. Sprawdziła jej puls, był słabo wyczuwalny. Oddech miała niepokojący, Ivy przeszukała w zasobach swojej pamięci podstawy pierwszej pomocy. Była spanikowana. Zaczęła płakać i starała się oddychać jak najgłębiej. Podsumowała w myślach, że powinna ułożyć ją w pozycji bezpiecznej. Była nie przytomna, ale żyła. – powtarzała sobie w myślach Ivy. Ręce jej się trzęsły, chciała krzyczeć, ale starała się zachować resztki rozsądku. Pobiegła do salonu i wzięła swój telefon. Zadzwoniła pod 112 i pobieżnie wyjaśniła sytuacje. Następnie zawiadomiła matkę. Siedziała obok siostry płacząc, przypomniała jej się Camill. Żałowała, że się pokłóciła z siostrą.

            Jak to się stało, że wybuchł pożar? Co mogło spowodować podpalenie? Nie miała świeczek, a nawet zapałek. Przez instalacje…? Nie! Na pewno nie! I akurat jej pokój? Czy prawidłowym byłoby stwierdzenie, że to jest jakiś większy spisek? Ale kiedy nawet nie widać w tym sensu? Komu ona zagraża? Jeśli faktycznie chce jej się pozbyć… to dlaczego? Czy dwie osoby, miały przypłacić to życiem z jej winy? Nawet jeśli ktoś był „podpalaczem” to jak się dostał do domu? A lepszym pytaniem… Jak się dostał niezauważony? Tym bardziej, że aby znaleźć się w jej pokoju, trzeba przejść praktycznie cały dom. Grzmot. I znowu pada deszcz. - Ivy miała dość.

***

Szpital Hatsston Frest leżał pod Begienstreet, w niewielkiej dolinie, pośrodku której wił się potok górski. Słychać było wesołe pluskanie wody, która świetnie komponowała się ze śpiewem ptaków. Gdy Ivy przybyła z matką na miejsce, wschodziło już słońce ogrzewając swoimi promieniami wszystko dookoła. Rosalie zaparkowała samochód na parkingu, niedaleko szpitala. Wysiadły z niego i pośpiesznie ruszyły ku wejściu. Znaki na łące nieopodal budynku wskazywały na to, że służyła ona jako lądowisko dla helikopterów. Przy głównym wejściu nie było nawet żywej duszy, dlatego też bez problemu dostały się do środka.

            Pielęgniarka z recepcji nie należała do grona sympatycznych osób, wręcz przeciwnie była wredna i arogancka. Jej imię widniało na plakietce przyczepionej do kitla. Siostra Grisselta, ruszała się jak mucha w smole, lecz Ivy nie była tym zaskoczona. sądząc po jej sylwetce, nie była skora do żadnego wysiłku fizycznego. Jej miedziane włosy mieniły się w świetle lamp. Zaś duże, piwne oczy budziły niepokój i niosły ze sobą zarozumiałe spojrzenie. W końcu łaskawie podeszła do kontuaru i spytała z widoczną niechęcią.

            - W czym mogę pomóc?

            - Chciałybyśmy się dowiedzieć gdzie znajdziemy Nataszę Notterson, trafiła tu półtorej godziny temu.

            - Natasza Notterson. Moment. – Przewróciła oczami i przekartkowała leżącą przed nią na blacie listę pacjentów. – Jest w pokoju numer 18.

            - Jak możemy tam trafić?

            - Korytarzem na lewo, potem przez cały czas prosto do białych drzwi, następnie ponownie skręcić w lewo i tam już powinny panie znaleźć pokoje pacjentów.

            - Dziękujemy. – Uśmiechnęła się życzliwie Ivy, następnie udały się z Rosalie na miejsce.

            Nadal bez zmian, Ivy  nic się nie dowiedziała, była już zmęczona od przypływu myśli i pytań, na które i tak nie znała odpowiedzi. Obawiała się, że ich nie pozna. Jak jej życie mogło tak się potoczyć. Miała być bezproblemową dziewczyną, której niedługo kończyły się wakacje. Miała przejmować się egzaminami. Spędzić wesoło czas z Camill. Chodzić na randki, zakochać się… Przeżyć najlepszy okres w jej życiu. Obawiała się tego, co będzie dalej. Nie umiała sobie wyobrazić, że będzie jeszcze kiedyś szczęśliwa.

- Ivy… - Wyrwała ją matka z zamyślenia. – A jeśli… jeśli ona …

            - Ciiii. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. – przerwała jej w pół zdania, nie chciała usłyszeć tego paskudnego słowa, które ostatnio ją prześladowało.

            Jeśli to było przez kogoś zaplanowane, Ivy miała pewność, że zaszła zasadnicza pomyłka, ktokolwiek lub cokolwiek, chciało ją a nie Nataszę.  

- Co się w ogóle wczorajszej nocy wydarzyło. – Rosalie cedziła każde słowo.

            - Sama chciałabym wiedzieć.

            - No ale dlaczego ona była w twoim pokoju?

            - Pokłóciłyśmy się wczoraj, a ona prawdopodobnie chciała mnie przeprosić. W sumie, to nie jestem pewna, ale mi się tak wydaje, ja spałam na dole. Nawet nie mam pojęcia od czego mógłby być ten pożar.

            Lekarz po serii szybkich badań, potwierdził, że Natasza była w  fatalnym stanie. Jeśli by nie spłonęła, na pewno by się zaczadziła, i tak wniósł on wiele szkód dla organizmu. Nadal był nieprzytomna, jeżeli nie obudziłaby się w ciągu doby, to jest ryzyko, że zapadnie w śpiączkę. Mimo wszystko, nakazano im, że mają być dobrej myśli. Co wcale nie napawało ich optymizmem.

           

***

           

            - Kim jesteś?

Była prawdopodobnie noc. Ciemne pomieszczenie. Lochy? Snop światła wpadał przez zakratowane okno w suficie. Wyglądał jak wodospad białego światła. Tylko tam można by czuć się bezpiecznie – przeszło jej przez myśl. Podziemia? Jak się tam znalazła? I co robiła wcześniej. Cofnęła się o krok, coś zachrupotało pod jej bosymi stopami. O dziwo wcale jej to nie bolało. Ktoś tam był! Czuła jego oddech. Nie widziała go, ale wiedziała, że tam przebywa. Powietrze było chłodne. Cofnęła się jeszcze kawałek. Dotknęła wierzchem dłoni ściany. Z kamieni? Średniej wielkości, nierównych sobie kamieni.

- Kim jesteś!? – Zapytała mniej strachliwie, a bardziej stanowczo.

            Nie bała się. To nie ona była ofiarą, lecz zwierzyną. Podeszła dzikim lekko przychylonym krokiem do przodu, stąpała po kościach i szczątkach ludzkiego mięsa. Podeszła bliżej lodowatego podmuchu światła. Dopiero wtedy zauważyła swoją nagość. Miała błonę między palcami. Kim ona była? Jedno było pewne, chociaż miała kruchą posturę, nie tak łatwo było jej się pozbyć. Kierowała się prosto. Zauważyła po lewej stronie, kałużę, może małe źródełko. Uklękła przed nim i przemyła twarz wodą. Obejrzała się w tafli wody. Włosy wiły się niesfornie ku górze. Miały odcień jasnego, wręcz pastelowego fioletu. Zastanawiała się jak mogła cokolwiek widzieć. Nie miała źrenic, ani tęczówek. Same białka. Bez żadnej smugi, żadnej żyłki. Czarne usta i mocno wychudzoną twarz. Sama była biała, lekko szarawa.

            Spostrzegła nagły ruch, ktoś zaszedł ją od tyłu. Rzucił się na nią, wbijając swe pazury w jej lewą łopatkę, rozrywając jej skórę.

Zabrzmiał głośny,  przenikliwy dźwięk. Ivy otworzyła lekko oczy – siedziała na fotelu w pokoju, w którym leżała jej siostra. Czuła się bardziej zmęczona niż przedtem. Zasnęła. Rozejrzała się wokół. Zanim zasnęła, czytała książkę, tę która leżała teraz na podłodze. Oszacowała w myśli, że minęła niecała godzina. Gdzie poszła Rosalie? Dźwięk, ucichł. Wraz z tym dotarło do niej, że ktoś po prostu starał się do niej dodzwonić. Sięgnęła ręką do parapetu, na którym się znajdował jej telefon. Nie znała tego numeru. Zadzwonił ponownie, odebrała z kilkusekundowym opóźnieniem.

- Hej Śliczna. Co tam? – Nick… no tak, nie zapisała numeru.

            - Moja siostra jest w szpitalu. – Powiedziała, przygryzając dolną wargę.

            - Co się stało? – zapytał przejęty

            - Pożar w moim pokoju. Tyle, że nie ja tam byłam, tylko Natasza. Ja w tym czasie spałam w salonie. Nie wiem co się stało...

            - Ale od początku. Co się wczoraj stało?

            Opowiedziała mu z grubsza sytuację.

            - Mam przyjechać? – Spojrzała na zegarek, było po dwunastej.

            - Tak… I mam prośbę, mógłbyś gdzieś mnie zawieźć?

            - Pewnie.

           

             Po jakimś czasie wróciła Rosalie z chińszczyzną. Nakazała Ivy, żeby coś zjadła i powiedziała, że gdy ta spała, ona pojechała do pracy, żeby wziąć wolne, wpadając po drodze do „Chińczyka”. Zjadły w milczeniu. Rosalie wzięła puste pudełka i je wyrzuciła, skierowała się w stronę drzwi. Była zmęczona, piekielnie zmęczona. Sądziła, że nie przypadkiem stało się to, co się stało, ale zaszła pomyłka. Ostatnio widziała kiepską aurę, wiszącą nad nią i nad Ivy. Zbyt dużo znaków. Podrapała się nerwowo po karku, zjeżdżając aż do pleców. Szybkim krokiem udała się do toalety, nacierając paznokciami w większym stopniu na skórę. Zamknęła się w pomieszczeniu, oddychała nie miarowo. Zaczęła się dusić, wręcz starała się połykać powietrze. Podeszła do zlewu, oparła się rękoma o ścianę pod lustrem. Splunęła sadzą do zlewu. Spojrzała na to ze zdziwieniem. Zgięła się w pół, upadła na kolana, uciskając skrzyżowanymi rękoma brzuch. Poczuła coś lepkiego, uniosła lekko trzęsącą się, lewą rękę. Ujrzała na niej krew. Zamigało światło. Coś jakby starało się z niej wydostać. Już miała zacząć oddychać wolniej, lecz coś wydobywającego się z jej ust uniemożliwiło kobiecie oddech, całkowicie. Zaczęła panikować, to coś się wiło. Miała odruch wymiotny, ale nie mogła się tego pozbyć, czuła je w całym ciele. Z jej oczu leciały łzy. Była sparaliżowana strachem. Doczołgała się do umywalki, i wspięła po niej, spostrzegła w lustrze twarz, nie swoją. Nie znała tej osoby. Mrugnęła i ujrzała swoje odbicie, nagle, z jej ust wydobyła się sina dłoń, z długimi, zgniłymi paznokciami. Dość mała. Zaatakowała jej oczy, Rosalie upadła na podłogę, uderzając twarzą o kafelki, zwymiotowała skrzepy krwi. Ręka zniknęła. Kobieta podparła się rękoma, zaczęła szlochać i starać się oddychać jak najgłębiej.

            Ivy poukładała swoje rzeczy na parapecie. Zaczęło padać. Czy wzięła ze sobą jakąś bluzę? Przeszukała torbę. Znalazła w niej zgniłozieloną deszczówkę i czarną bluzę. Spięła włosy w warkocz. Na czarną koszulkę narzuciła wciąganą bluzę. Ubrudziła czarne spodnie sosem. Weszła Rosalie.

            - Byłam u doktora Reasmus’a.

            - I co nowego? – zapytała szczerze zainteresowana Ivy.

            - Powinna się już obudzić.

            Dziewczyna krzątała się od rogu do rogu, w międzyczasie zauważyła, że jej matka zasnęła, przykryła ją kocem i pogłaskała po głowie, odgarniając włosy z jej twarzy za ucho. Wyczuła coś. Guza? Przyjrzała się, zdumiona zauważyła cały siny kark i na ile pozwalała jej widoczność także plecy. Nie wiedziała co o tym sądzić. Czy jej matka została pobita? A może miała wypadek? Dlaczego jej o niczym nie powiedziała? Myśli płynęły jedna po drugiej i żadnej pozytywna, już była wykończona. Chwyciła kluczyki jej matki i poszła w stronę auta, po czym do niego wsiadła. Pojechała do pobliskiej kawiarni, kupiła dwie kawy, cynamonowo-miodową z mlekiem i cukrem dla siebie i karmelowo-czekoladową dla Rosalie. Do tego dwa rogaliki migdałowo marcepanowe i muffiny czekoladowe. 

            Blondyna weszła do pokoju, Rosalie nadal spała na fotelu. Położyła kawy i ciastka na stoliku. Odłożyła kluczyki na miejsce i usiadła. Chwilę później w drzwiach stał Nick. Pokazał kiwnięciem głowy, żeby Ivy poszła z nim na korytarz. Wstała z miejsca i poczłapała się z kawą niczym zombie do bruneta. Przytulił ją do siebie.

- Obudzi się dzisiaj, zobaczysz.

            - Chciałabym w to wierzyć.

______________________________________

No hej kochani! Nareszcie KONIEC, tego męczącego rozdziału. Komentujcie!

Sorka, że dopiero dzisiaj, nie potrafię ostatnio nic napisać. I siedzę przed tym, a tu nic :( 

Mam nadzieję, że się podoba! 

Nutki na dziś ♥Not ▼Team

Rozdział 6

Ogień.

            Ivy zamknęła za sobą drzwi, rzuciła buty na ziemię i skierowała się do swojego pokoju. Natasza zagrodziła jej przejście, stojąc w dziwnie wygiętej pozycji z założonymi rękoma. Patrzyła surowo na siostrę i dała jej tym do zrozumienia, że aby przejść, ta jej musi wszystko „wyśpiewać”. Ivy nie w zamiarze miała tak postąpić. Spojrzała na siostrę z pogardą i spróbowała się przecisnąć. Na próżno.

            - Czy ty w ogóle wiesz, która JEST godzina? – zapytała podenerwowana Natasza, akcentując przedostatnie słowo.

            - Tak, wiem. – odpowiedziała bez przejęcia.

            - No właśnie! Kto to w ogóle był?  Powinnam zadzwonić do mamy, że przyjechałaś grubo po pierwszej z jakimś gachem i, że dodatkowo się z nim miziałaś przed domem. Jak myślisz będzie zadowolona? – wykrzyczała, na co Ivy parsknęła śmiechem.

            - Proszę bardzo. Dzwoń. – podała jej telefon ze skrzywieniem. – Ale wiesz co? On nie jest jakimś przypadkowym „gachem”. I w jakim ty świecie żyjesz, że uścisk jest dla ciebie mizianiem? Ten koleś – pokazała gestem jakby w stronę wyjścia – jest bardziej wartościowy od ciebie. To on mi pomógł i był ze mną, nie ty. On był! Słyszysz?! – wykrzyczała z płaczem, po czym mówiła już spokojnie. – A nie, tak jak ty. Bo zamiast mnie wspierać… ty odbiłaś mi chłopaka. – zaśmiała się ironicznie – Odbiłaś mi Łukasza. A doskonale wiedziałaś jaki on był dla mnie ważny. Ale… nawet się cieszę, że tak się stało. Bo jesteście siebie warci.

            Natasza stała jak kołek, nie wiedziała co odpowiedzieć siostrze. Chciała wydusić coś na kształt przepraszam, ale nie mogła wydobyć z siebie ani słowa. Dotarło do niej, że Ivy miała racje. Poczuła wstyd.

            Ivy starła wierzchem dłoni łzy spływające jej po policzkach. Patrzyła siostrze w oczy jeszcze przez chwilę, wręcz z obrzydzeniem, lecz ta, zdawało się, unikała jej wzroku. Odebrał swój telefon i udała się chwiejnym krokiem do swojego pokoju. Na schodach niemal się przewróciła, ale złapała szybko utraconą równowagę i wspięła się po reszcie stopni, była zła. Ostatnimi czasy, nie lubiła przebywać w domu, a zwłaszcza w swoim pokoju. Nie czuła się już bezpieczna, nie wspominając już o szczęśliwej. Trzasnęła drzwiami i włączyła lampki wiszące nad łóżkiem. W półmroku widoczna była gra kolorów wydobywająca się z nich. Nadała ciepła temu pomieszczeniu.

            Ivy rzuciła się na łóżko, zastanawiała się czy postąpiła słusznie. Mogła to przemilczeć. Ale dlaczego? Przecież miała prawo uświadomić Nataszy, że popełniła błąd… że wbiła jej nóż w plecy, że kopnęła leżącego. Kopnęła i poskakała po nim. Rozległo się pukanie do drzwi, na co krzyknęła, że chce zostać sama. Widocznie zabolały Nataszę słowa wypowiedziane przez siostrę i zrozumiała swój błąd. Blondyna była upaćkana ziemią i błotem, wstała, otworzyła szafę, wyjęła z niej luźną, granatową bluzę i bieliznę. Wchodząc do łazienki zdejmowała z siebie ubrania. Spojrzała na swoje odbicie w lustrze, spuściła wzrok i weszła pod prysznic. Gorąca woda opadała na nią dość ostro, ale nie miała co do tego problemu. Przez tę całą sytuację odechciało jej się spać, ale była zbyt zmęczona, żeby cokolwiek robić. Po około pół godzinie wyszła spod prysznica. Ubrała się we wcześniej przygotowane ubranie i zeszła na dół. Wszędzie było zgaszone światło. Więc po omacku schodziła po schodach i weszła do kuchni. Wyjęła z lodówki kilka produktów i sporządziła bułki. Zagotowała mleko i zrobiła kakao. Umieściła wszystko na tacy i pokierowała się do salonu, gasząc światło ramieniem tuż przed wyjściem z kuchni. Znów stąpała wolno i starała się zachować równowagę. Nie pomyślała, mogła prędzej zapalić światło w salonie. Uderzyła nogą o ławę i natychmiast tam położyła tacę. Przejechała ręką po dużej, brązowej kanapie, a następnie za stertą kolorowych poduszek, które się na niej znajdowały, aż znalazła pilot. Włączyła TV, i opadła na sofę. Krążyła po kanałach dopóki nie natrafiła na coś interesującego, a z faktu, że jest miłośniczką fantasty, horrorów czy filmów psychologicznych, przystała na „Nieproszonych gościach”. Przykryła się kocem i spałaszowała bułki. Na reklamie skierowała się do kuchni i zrobiła kolejne kakao. W momencie w którym rozwijała się akcja, wystraszył ją dźwięk otrzymanej wiadomości sms, w wyniku spadła z sofy na podłogę. Siedziała tam przez moment śmiejąc się z siebie. Wstając odczytała wiadomość.

„Hej, śpisz? Bo ja tak jakoś nie mogę. :c – N”

„Nie, nie śpię… Właściwie to oglądam „Nieproszonych gości” :D”

„Hmm. O 3:13 oglądać horror. Intrygujące.”

„Po rozmowie z siostrą, odechciało mi się spać.”

„Przykro mi.”

„Bywa..” – Mimo tego, że Natasza sobie na to zasłużyła, było przykro Ivy, że tylko w ten sposób mogła do niej dotrzeć.

            Pisali do czwartej dwadzieścia jeden. Później prawdopodobnie przysnął, bo nie odpisywał na wiadomości. Sama też była na tyle zmęczona, że nie chciało jej się ruszać ze sofy, toteż na niej pozostała. Ułożywszy się, wyłączyła TV. Chwilę się przewracała z boku na bok, po czym pogrążył ją sen.

***

            Nataszy było cholernie głupio po tym co powiedziała jej siostra, bo miała świadomość, że to była prawda. Że zawaliła, po całości. Zawiodła ją. Nigdy specjalnie się nie przyjaźniły, ale ona się zachowała jak ostatnia suka. Jak jej wróg… Postanowiła więc to naprawić, udała się do pokoju Ivy, chciała ją za wszystko przeprosić. Zapukała do drzwi, ale usłyszała, to czego się spodziewała, a mianowicie negatywnie naładowaną odpowiedź. Przykro jej było z tego powodu, ale nie miała co się nad sobą użalać, doskonale miała świadomość swojej winy. Wiedziała, że gdyby sytuacja się odwróciła, ta postąpiła by identycznie, jak nie gorzej… Nie miała zamiaru wyczekiwać pod drzwiami, dlatego zrezygnowana podreptała do swojego pokoju. Przez okno mignęła jej postać, ktoś stał przed domem. Zdumiona tym, udała się schodami w dół obadać sytuację. Kto normalny, obserwuje dom o pierwszej w nocy? Nie wróżyło to nic dobrego. Wyjrzała przez okno w salonie, nikogo nie dostrzegła. Pobłażliwie stwierdziła, że na pewno jej się wydawało. Zakluczyła drzwi wejściowe. Po drodze do góry, gasiła wszystkie kolejno światła. Stąpała ostrożnie po stopniach, nagle… Usłyszała coś. Skrzypnięcie drzwi.

            - Ktoś tam jest? – nikt nie odpowiedział.

            Na powrót zeszła po schodach. Poczuła chłodny powiew wiatru. Powoli podeszła do drzwi. Otwarte? Pewnie przekręciła nie w tą stronę… ale jak? Nigdy jej się nie zdarzyło pomylić się w takiej kwestii. Zatrzasnęła drzwi i zakluczyła ponownie, tym razem sprawdziła, czy faktycznie są zamknięte. Pędem wbiegała po schodach, potknęła się i zjechała po nich w dół. Czy ona zapalała światło w przedpokoju jak sprawdzała stan drzwi?

            - Ivy? To ty? – podbiegła do przedpokoju i zgasiła światło.

            Nikt nie odpowiadał. Nie wiedziała co ma zrobić. Czy to był zwykły przypadek? Pewnie tak… Roztrzepana zwyczajnie nie zgasiła światła… Poszła do siebie. Leżąc w łóżku odczuwała coś na kształt poczucia winy. Nie mogła zasnąć. Męczyła się z tym około godziny. Ostatecznie postanowiła, że spróbuje ją przeprosić raz jeszcze. Może się dogadają? Bardzo jej na tym zależało.

            Wstała i ubrała kapcie – małpki. Nie zapalając światła wyszła z pokoju, następnie udała się korytarzem to pokoju siostry. Zapukała, a drzwi się uchyliły. Weszła więc do środka, nie było jej tam. Postanowiła, że na nią zaczeka. Spodobały jej się kolorowe lampki nad łóżkiem. Podeszła bliżej i ujrzała na szafce, która stała po lewej stronie łóżka, zdjęcie, Ivy i Camill. Łez spłynęła jej po policzku. One nigdy nie będą miały takich relacji, jak Ivy z Camill. Usiadła na łóżku nadal wpatrując się w zdjęcie.

[…]

            Uczucie ciepła… nie, gorąca, parzącego twarz niczym ognisko. Oddech nierównomierny i gwałtowny, jak u człowieka który się dusi. Mózg podpowiadał dziewczynie, że ma wstać, lecz ta kompletnie nie rozumiała dlaczego? Pamiętała, że czekając położyła się w pokoju siostry, najwyraźniej zasnęła. Otępiało otworzyła oczy. Spostrzegła, że pokój stanął w płomieniach. Wtedy odniosła wrażenie, że wie jak wygląda piekło. Jej ciało odmawiało posłuszeństwa, musiała się bardzo wysilić, żeby wstać z łóżka. Dusiła się. Nie mogła złapać oddechu. Zaczęła szarpać klamkę od drzwi. Widziała kłęby dymu i czuła gorąco ognia. Kaszlała, a drzwi nadal zamknięte. Ktoś musiał je zamknąć na klucz, ona na pewno tego nie zrobiła. Spanikowana, zaczęła w nie uderzać, chciała się stamtąd czym prędzej wydostać, ale tym to nie wróżyło. Oczy zaczęły ją piec i łzawić. Kręciło jej się w głowie, wiedziała, że długo nie utrzyma równowagi. Zaczęła histerycznie łkać i uderzać w drzwi. Modliła się, żeby Ivy… gdziekolwiek jest? Pomogła jej. A może to Ivy… Nie! Ogień lizał jej nogi swoimi językami. Dym był już teraz dosłownie wszędzie. Nie była w stanie krzyczeć. Zakręciło jej się w głowie i upadła. Pokój wirował coraz szybciej, aż w końcu nastąpiła ciemność. Nie potrafiła się poruszyć, otworzyć oczu a już na pewno czegokolwiek powiedzieć… Krzyk rozpaczy. Przepełniony bólem i żałością – to była ostatnia rzecz jaką zarejestrowała.

_________________________________________

Ogromnie przepraszam za tak solidne opóźnienie. Kilka spraw się zawaliło, i powstało kilka nowych. Jeśli wszystko pójdzie jak powinno we wtorek dodam kolejny w ramach przeprosin. 

Tak jak wyżej napomniałam, u mnie wszystko się wali i obraca o 180 stopni. Mam nadzieję, że chociaż wam się jakoś wiedzie! Opowiedzcie co u was gaduły?  

Mam nadzieję, że was nie zawiodłam niespodziewanym zwrotem wydarzeń. Albo, że nie przesadziłam czy tam cokolwiek. Jak zawsze proszę o szczere komentarze! I oby ich jak najwięcej bo coś ostatnio krucho :( !
Generalnie To wooooo! Muszę wam podziękować za aż taką liczbę wyświetleń. :D Dzięki kochani!
Nutki na dziś to: ♥Pretend ▼Apologize

Dobranoc!